آدمای بی عُرضه پای Tv می‌شینند

من تقریبا از دوران بلوغ به بعد که تونستم اینترنت درست درمون و لب‌تاپ درست حسابی داشته باشم، مدیای اختصاصی خودم رو دست و پا کردم. امروز داشتم رو مبل موچی رو ناز می‌کردم و تلویزیون هم روشن بود. این مطلب به ذهنم جرقه زد.

واقعا نشستن پای برنامه‌های تلویزیون کارِ آدمای بی‌عرضه‌ست. چرا؟ چون تو این دنیا میشه برنامه‌های اختصاصی خودت رو هرزمان که دلت خواست به هرشکلی که بخوای تو هر Platform ای که دوست داشته باشی، تماشا کنی.

دلیلی نداره با این حجم  از دسترسی، بازم بشینی تا یه گروهِ دیگه انتخاب کنند تو چی ببینی و چی نبینی. اصلا این کار به نظر من یه جورایی توهین هم محسوب میشه!

حالا بماند که Mediaهای خودمون تازه کارایی مثل سانسور هم انجام می‌دند.

 

این یه لیست از منابعی که من ازشون استفاده می‌کنم برای تماشای برنامه‌هایی که دلم می‌خواد:

  • وبسایت‌های دانلود فیلم و سریال: ایران فیلم – باقیشونم گوگل کنید اسم فیلم یا سریال رو، میان بالا
  • یوتیوب
  • باقیشون رو یادم اومد بعداً می‌نویسم…
[تعداد: 0    میانگین: 0/5]

به نوشتن خیلی علاقه‌دارم. بهم آرامش میده. مثل موسیقی و فیلم و سریال. از وقتی یادمه راحت می‌‍‌نوشتم. برام سخت نبود چیزی که تو فکرم میگذره رو با کلمات بیان کنم. تلاشم اینه خودسانسوری نکنم تا جایی که بدبخت نشم! ساده و شفاف بنویسم. هرجا نیاز باشه دستوری می‌نویسم و هرجا بخوام، شکسته و عامیانه. برای این دوگانه نوشتن هم، دلایل خودم رو دارم. گاهی عامیانه نوشتن، خیلی بهتر احساسات رو منتقل می‌کنه. گاهی رعایت دستور نگارش فارسی و دوری از شکسته‌نویسی، باعث میشه جدی بودنِ مطلب مشخص باشه. انتخاب خودم، اگه مجبور نباشم، عامیانه و شکسته نوشتـنه. ولی به اجبار در دستوری نوشتن هم، مهارت دارم.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer